God is een wrede God
jouw huid is huid

als wij samen -
komen en ik rust
naakt, de wereld wegebt
en jouw tepels, jouw lieve tepels van jouw zachte borsten
en jouw huid ademt, jouw huid die doof is

de aarde buiten is ver weg
en wij lachen, hebben lief
jouw handen in mijn handen
trillen, bang om te vallen
staren wij over de rand van het bestaan

jij bent echt, mijn liefste
en dat ik van jou houd, mijn liefste
hoe ik je aan het lachen maakte,
je benen raakte, God in jouw leven
deed zijn, jou verloste van de pijn,
het lied van geliefden deed horen
wij de liefde vonden die wij waren verloren
en de liefde de liefde zo mooi en ongrijpbaar
wij onszelf verloren in die liefde, onze liefde
en het was niets, mijn liefste
maar betekende alles voor mij

Wat mooi dat jij niet drinkt, mijn lief
Wat mooi dat jij niet rookt, mijn lief
Wat mooi dat jij zo bent, mijn lief
Zo mooi als jij bent, mijn lief

Maar mag ik mij dan nog vinden
In de omarming van mijn vrinden
En dan slaan we het vat nog aan
Om het leven lallend tegemoet te gaan
Dan ‘s nachts tegen vieren
Om de wellust bot te vieren
Gaan we naar de dames van weleer
Als het dan voorbij is besef ik steeds weer
Vermoeid door al mijn tranen
Weet ik de weg naar huis te banen
En leg ik mijn hoofd neer, zo zacht
Bij jou, mijn lief, die op mij wacht

Wat mooi dat jij niet drinkt, mijn lief
Wat mooi dat jij niet rookt, mijn lief
Blijf jij maar aan je water
Of nee, doe toch maar voor mijn kater

En dan aait ze over mijn hoofd
Zou niet meer drinken, ‘t was beloofd
Maar zo’n zelfde stem in mijn kop
Die houdt er ook nog niet mee op
En zegt je vrinden… ja, kom roken kom drinken
Het was je eed, waarop je hebt mogen klinken
Van daaruit zou je doorgaan
Tot het einde der vriendschap zou inslaan

En Frits is nu getrouwd
Mag steeds minder weg van de vrouw
Zij die de vriendschap wantrouwt
En kijkt al prijkend, maar haar kijk vol grauw
Heeft nooit zijn vrinden gemogen
Dus hij moet boeten
Heeft het einde afgewogen
Loopt zijn huwelijk op blote voeten

En Ad heeft nu een baan
Moet steeds verder reizen gaan
Eens in de zoveel weken
Zal hij als vriend doorgaan
Maar nooit zal er, als toen, de vonk overslaan
De herinnering is bezweken
Voor iets wat slechts mijn melancholie treft
Een clown die nu alleen het glas heft

Nog xe9xe9n met Jef, mijn lief, nog xe9xe9n
En zij zegt: ‘Jef is allang heen’
Ik wil dat niet geloven
Kijk ongelofelijk naar boven
En schreeuw door de straten
Elke avond in deze kamer waan ik mij onder vrinden
Bij wie ik mij telkens kan vinden
Waarop zij schreeuwt en huilt: ‘keer niet weer’
En ik kwaad opsta en zweer!

Want telkens terug
Klinkt het nog even vlug
Zijn Ad, Jef, Frits en ik weer hier voor mekaar
En lachen we de avond bij elkaar
En is onze ziel nog eenmaal verbonden
Weten we weer waarom we elkaar hebben gevonden
Na afloop strompel ik weemoedig door mijn huis
Bezweet door de nacht rest mij ruis

Uiteindelijk waan ik mij alleen
Mijn vrinden zijn allang heen
En altijd het verlangen
Zij weer te zoenen op de wangen
Het gelach die de stilte verzacht
Het emotionele waar ik nooit aan wen
Ik huil mezelf dezen nacht
Ik huil om wie ik ben

Kijk nog even op
Neem een slok en zeg: ‘kom op’
Drink er nog xe9xe9n met mij mijn lief
Kom toe, alstublieft, kom drink xe9xe9n keer met mij
Ik staar mijn handen voor mij uit
Hoor slechts een deur die sluit
Mijn lief, is van mij weggegaan
Heeft nog water laten staan

het fluwelen roze linnen
vloekt tegen de rode druppel
die terug de kraan insijpelt
terwijl ik het dichtdraai
loop ik terug naar de spiegel
om met mijn handdoek
het niet afgeschraapte scheerschuim er op te smeren
en ga er met mijn mesje net langs af
tot er genoeg schuim opzit
om het zo met de kwast
in het bakje te doen
loop de douche in
laat het water niet meer lopen
om al het vuil en de stank van de morgenstond
over mij heen te spoelen
draai de kraan aan
ook de lichtknop
de dag is mij nog te donker
nee, vandaag hier even geen zin in
kruip uit bed
had beter terug kunnen gaan

vliegtuigen stormen over
een klein meisje vlucht
onder tafel

ik kijk naar de natuur
althans iets dat op mijn tuin
zou moeten lijken

op straat gebeurd niets
en mijn hoofd is leeg
maar ik denk dat het wel goed met me zal zijn

ergens schijnt de maan
waar menig mens zou willen slapen
terwijl ik ga douchen
om de melancholie van me af te wassen
en zij hun onschuld van zich afschreeuwen
met de handen naar God reikend
tranen biggelen over hun wangen

met mijn gelaat tegen het raam
denk ik aan alle dingen die ik mis
en de herinneringen die ik heb

ergens schuilt een klein meisje onder tafel
ik denk dat het wel goed met mij zal zijn

ik wacht
tot we allemaal lopen
met een schietschijf
op ons shirt

nooit gedacht
een stap te ver te lopen
en val met heel mijn lijf

kijkt des duivels ogen
en flirt

tot het leven
uit mij is gezogen

mocht nog even

Spanning, hitte die werd bepaald
door grauw grijs en in het midden -
hagelwitte zomerlach glinsterend
als kristallen van winterbloesem
door de donkere omgeving.
Verdort in schoonheid, dankzij juni.

Twee punkers zoenden elkaar innig
op de plek waar ik maanden daarvoor
de nieuwsbeelden zag
van een muur die neergehaald werd.
Rond dezelfde tijd dat mijn leraar Engels overleed
en wij de kerk bezichtigden waar hij werd begraven.

Daar waar mensen stonden te wachten in rijen
voor een brood tussen grauwe muren.

Twee dagen later zou ik rennen voor skinheads
paniekerig de bus in, terwijl mijn hart bonkte,
hoorde een kind janken op de achtergrond.

Een zwerver danste voor televisies
voor enkele dubbeltjes tegenover de rollerdisco
alwaar de dronken jongen bewusteloos in een winkelwagen
werd geduwd naar Bahnhof Zoo.

De volgende ochtend zou de zon weer schijnen in Berlijn,
mooi Berlijn.

‘s ochtends op het werk
een collega leest de krant
plots begint hij te schelden
want ze hadden zo’n goede band
zijn beste maat is neergestoken
op het Stratumsend
vele gezichten keken toe
het went, het went

want iedereen slaapt
en iedereen weent
maar niemand die zijn uitsteekt
als er ooit maar iets gebeurd

ze kijk naar het journaal
en is niet meer verrast
toch is dit niet normaal
en loopt dan naar de kast
ze pakt de chips en kijkt verschrikt
er heerst oorlog overal
terwijl ze haar vingers aflikt
wachten zij tot God hen redden zal

want iedereen slaapt
en iedereen weent
maar niemand die zijn hand uitsteekt
als er ooit maar iets gebeurd

nee, ik geloof niet in ‘n wonder
en kijk nergens meer van op
het is niet meer bijzonder
al schiet je iemand door zijn kop
kinderen spelen oorlog
ik ben een onderhond
want ik wist niets van de wereld
en iedereen die dat een wonder vond

ik ben niet gefrustreerd
loop met ‘n lach door de stad
gisteren nog gemasturbeerd
en zelfs ‘n orgasme gehad
ja, ‘t leven heb ik lief
terwijl ik wandel door de nacht
ik betrap ineens een fietsendief
hierop heb ik zolang gewacht

vrees dan niet, het zal schaterend zijn
met een gehinnik, dat ik er zelf bang van word
en ik erin zou kunnen blijven hangen
mocht ik ooit de lust hebben
de hunker naar botte seks
vrees dan niet, het zal er zwetend en bonkend,
zelfs erg ruig aan toe gaan
u zal een fantastisch orgasme beleven
zodat het nog dagen blijft nagonzen
mocht ik nou ooit verliefd worden, dan zeker niet op u
want zo geweldig kan de seks nou ook weer niet zijn geweest
mocht ik nou geen angsten meer hebben, dan vrees en bid om genade
want ik zou naar de hoogste macht reiken
tevens de waarheid belichamen en u binnenste buiten keren
en weet, ik zal weer bot van uw lichaam gebruik maken
mocht ik dan alsnog verliefd op u worden, dan zal ik u teder liefhebben
lieve woordjes fluisteren in uw oor
uw lichaam zachtjes strelen, met u op vakantie gaan
en erover nadenken om u ontbijt op bed te brengen
monogaam te zijn, niet te veel te drinken
tevens zal ik gesprekken voeren
en misschien zelfs uw muziekkeuze waarderen
zolang het niet om The Police, Queen of Dire Straits gaat
ook zal ik proberen mijn sokken niet te laten slingeren
mijn kantoor op te ruimen en de wc-bril naar beneden te doen
en mocht ik u ooit niet begrijpen
vrees dan niet, het is mijn onwetendheid
doordat mijn IQ altijd iets hoger zal zijn
en ik u maar een oninteressant levend wezen vind
nog liever staar ik naar vervelende mieren
vanachter een vergrootglas, en dat ze denken
dat ze in mijn tuin mogen wonen, maar ik dacht het niet
en al zou ik u zelfs na jaren niet meer aantrekkelijk vinden
en al zou u mij domme vragen gaan stellen, zoals
vind je me niet meer aantrekkelijk
ben ik echt de ware, houd je nog van me
is dit echt het lekkerste dat je ooit gegeten hebt
ben ik echt de beste die je ooit in bed hebt gehad
vind je mij echt intelligent, en hoe was het overwerken, schat
vrees dan niet als ik u dan de waarheid zal vertellen
en als u dan binnen achtenveertig uur
met slechts een koffer en een handtas
al jankend en teleurgesteld mijn woning verlaat
dan zal er misschien een schrijnend gegrinnik te horen zijn
die over zal gaan in uitbundig gelach
en veel later, uiteraard, zal ik van mijn bank rollen
hopend dat ik er niet in blijf hangen
dit alles opdat er weer iets in mijn leven is gebeurd

jij? jij kon enkele donkere schimmen
en vaak zwarte sneeuw door de roes
elk uur wachtend, mag ik de lichten dimmen
ergens sterf ik onder een koude douche

omdat ge te mooi en te treurig zijt.
misschien ontdekt ge nu dat je onder schoonheid lijdt
met uitgeblust verlangen de wereld willen volgen

nu -van boven, eindelijk daar de duisternis -
nu kan je het leven vergeten
en wij zullen nimmer weten

slechts de woorden, zij bestaan
zodat wij eten, vrijen, slapen, opstaan
een kwart eeuw geleden onthief jij ‘t Hooft

envoi:

lieve Jotie, daar is het woord
- laat S. voor je zorgen
het leven is een offer, alleen een andere moord
toch telkens kies ik weer voor morgen